5. - 6. júlí 2008

Ég byrjaði laugardaginn á því að taka á móti WYXUS!! (skátafélögum mínum og vinum) heima hjá mér en þau byrjuðu að hjóla úr Mosfellsbænum. Þar var tekin smá matarpása og síðan haldið af stað út í blíðuna. Við fengum hið fullkomna veður þar sem leið okkar lá að Kjósarafleggjaranum, niður í Kjósina (þar sem við fengum hinn yndislega mótvind) og svo loks út úr Kjósinni og inn í Hvalfjörðinn þar sem við slógum upp tjöldum (eða tjaldi) í botninum í hinum yndislega Brynjudal. Þar voru nokkrir krakkar fyrir með teknótónlistina í botni svo við tjölduðum eins nálægt hylnum í Brynjudalsá og hægt var. Um kvöldið var gps tækið skoðað og eftirfarandi niðurstöður fengust:

Hjóluð vegalengd: einhvers staðar á bilinu 60-87 km
Hámarkshraði: 62 km/klst
Meðalhraði : 10 km /klst
Tími á hreyfingu: 6.5 klst

Síðan var grillað á stórkostlegum einnota grillum og Nonni kallinn kom með nokkra svefnpoka og einhverja duffla. Bingókúlur bruddar og svo loks skriðið inn í tjald og spilað með risaspilunum hennar Ingu.
Næsta morgun vöknuðum við (eða ég) kl. 08:00 og út í sólbað!!! Geðveikt veður!!! Auðvitað varð að stinga sér nokkrum sinnum í Hylinn enda markmið ferðarinnar að synda í honum með baðöndinni sem kom með.  Síðan var pakkað saman, Hanna Kristín og Hlynur ákváðu að hjóla til baka, ég fylgdi þeim einhvern hluta af leiðinni en beygði í aðra átt þegar komið var að Kjósarafleggjaranum. Þaðan hjólaði ég að Valshamri þar sem ég hitti Hönnu Lilju og Ásdísi (Katrín)


Sunnudagurinn 6. júlí 2008

Við fórum þrjár, Ásdís, Hanna Lilja og Katrín, í Valshamar í gær (sunnudag). Við Ásdís keyrðum þangað og hittum Katrínu sem var í hjólaferð og endaði i Valshamri. Veðrið sem við fengum var vægast sagt frábært. Við byrjuðum á Kristjáni X, fórum svo í Skoruna og að lokum tvær leiðir sem eru vinstra megin við Skoruna. Eftir eðalgóðan klifurdag enduðum við heima hjá Katrínu í mexíkönskum mat og súkkulaðiköku í eftirmat. Frábær endir á enn frábærari degi :) (Hanna Lilja)

Þriðjudagurinn 8. júlí 2008

Eins og vinnufélaginn minn orðaði það: Ertu orðin háð klifri?? Svarið er já því í dag brugðum við, Ásdís, Hanna Lilja og Katrín okkur aftur í klifur í Valshamri. Veðrið var ekki verra en á sunnudaginn og allir með sólarvörn þannig að þetta var hreint út sagt fullkomið klifur. Einn hópur úr klifurhúsinu og annar stelpnahópur bættust þó við en við urðum þeirra varla vör, þetta er feikinógu stórt klifursvæði :D Fengum að vita að leiðin sem er í mestu uppáhaldi núna er 5.8 og leiðin sem mér þykir frekar skemmtileg (ekki Hönnu og Ásdísi) er 5.6-5.7 (Katrín)

Helgin 11-13. júlí 2008

Um helgina fóru Ásdís, Ási, Dóri, Hanna Lilja, Katrín og Rut á Hnappavelli. Spáin var ekki beinlínis okkur í vil, rigning og meiri rigning. Við ákváðum samt sem áður að fara, í versta falli gerðum við eitthvað annað en að klifra.
Við komum á Hnappavelli um 11 leytið minnir mig og þá var tekið til við að tjalda. Daginn eftir vöknuðum við um 8 og fórum fljótlega að klifra. Um hádegisleytið var komið toprope í Leið feimna fólksins, Út um grænar grundir/Græna byltingin og vorum að vinna í Páskaliljum. Eftir hádegi kláruðum við Páskaliljur og færðum okkur yfir í Þorgilsrétt, þar klifruðum við Litla svarta Sambó og Góða byrjun. Á þessum tímapunkti var farið að rigna, kletturinn var blautur fyrir þannig að við ákváðum að kasta peningi og ákveða þannig hvort að halda ætti heim eða þrauka þar til á morgun... Skjaldamerkið kom upp þannig að við drifum okkur að pakka niður og bruna af stað í bæinn.
Á leiðinni ákváðum við að kíkja í pott og grill til mín. Það var góð ákvörðun og eftir gott grill, langa pottsetu og misgáfuleg/fíflaleg spil skröltu allir heim um 2 leytið.
Á sunnudaginn (í dag) kíktum við Ásdís og Katrín upp í sveit og settum upp 2 nýjar leiðir og merktum eina leið til viðbótar. Við ætluðum að gera eina leið fyrir þá sem hafa lítið/ekkert klifrað. Í stuttu máli sagt mistókst það og því var ákveðið að búa til létta leið úr gripum sem voru fyrir. Á meðan Katrín festin gripin í leiðinni sem átti að vera létta leiðin þá bjuggum við Ásdís til leið sem er merkt með gulum broskalli. Hún er með vægast sagt góðum gripum en skemmtilega langt á milli gripa. S.s. stuð fyrir stutta...(stolið)

Gullkorn

Sólin kom í nokkrar mínútúr í hádeginu og til að vekja athygli á því sagði Hanna Lilja:
Nei sjáiði, þarna er gula fíflið.
Sólin lét sig hverfa fljótlega.

Það borgar sig ekki að geyma matinn sinn úti í plastpoka eins og Dóri og Ási komust að þegar að mýsnar átu kleinurnar þeirra.

Nýtt nafn kom á Dóra og Ása, Þorvaldur og Snorri eru ávallt kallaði Snorrvaldir og => ætti að kalla Dóra og Ása Dósa, þeir eru af einhverjum ástæðum ekki sáttir við þá nafngift.


"Helgin" 24.-28. júlí

Sko... Á fimmtudagskvöldið lögðum Hlynur, félagi minn, og ég saman upp í meiriháttar ferð yfir hálendi Íslands. Páll, pabbi Hlyns, ók okkur að Hrauneyjum þar sem að við skelltum upp tjaldi í flýti. Mikill mývargur sótti að okkur og því drifum við okkur beint inn í tjald að kúra. Farið var á fætur (næstum) árla næsta morgun, pakkað saman í flýti (því mývargurinn sótti enn hart að) og ræst hjólin. Planið var að hjóla að Versölum þann dag en þangað voru ca. 55 km. Sólin skein skært allan tíman en því miður kom Kári á móti okkur svo heldur var erfitt að komast áfram, en þó ekki ógerlegt. Vorum við komin um kvöldmatarleytið í Versali og ákváðum að tjalda fyrst á hinu ágæta tjaldstæði (sem var ekki til) og leggja okkur ögn fyrir matinn. Um 9 leytið bættist svo Hanna Kristín í hópinn en hún kom með dýrindis steikur og heimatilbúið kartöflusalat svo við nutum góðs það kvöldið.
Laugardagsmorguninn var aftur lagt af stað (næstum) fyrir dögun og brunað af stað. Þá tók við heldur mikill bratti upp í móti og mótvindur var ekki minni en fyrri daginn, auk þess sem vegalengdin var orðin 60 km, svo það varð bara að hjóla af miklum krafti. Vorum við komin í Nýjadal, sem liggur undir Tungnafellsjökli, um 10-leytið, eftir um 11 tíma keyrslu. Í þetta sinn var tjaldstæðið mun betra, þar var hægt að liggja á gróðri en ekki á grjóti. Kvöldmaturinn að þessu sinni var napoli pasta með Vínarpylsum frá SS og dýrindis gulrætur og piknik. Skálaverðirnir voru með eindæmum góðlátlegir og buðu okkur upp á heitt vatn og uppvöskunaraðstæðu og þar að auki voru forláta vatnsklósett og kaldar sturtur boði.
Sunnudagurinn var nú heldur léttari þar sem að vindáttin hafði snúist og var okkur í vil. Auk þess hafði vegalengdin styttst til muna, en hún var orðin ca. 50 km. Í þetta skiptið vorum við komin í Laugarfell um 7 leytið og gátum tekið okkur góðan tíma til þess að tjalda og elda. Eftir dýrindis Carbonara pasta með skinkubitum lá leiðin beint ofan í heitu laugarnar sem einkenna Laugarfellið. Þar var Sprengisandurinn og rykið þvegið burt og naflar fylltir af slíi en ekki sandi. Síðan var skriðið ofan í pokana og búist við góðri nótt. En þá birtist Kári aftur í allri sinni mynd og blés stanslaust alla nóttina. Hlynur og Hanna náðu sem betur fer að festa svefn en ég lá andvaka hluta af nóttunni, sannfærð um að tjaldið myndi rifna og fjúka. Eftir langa bið ákvað ég að skokka út og athuga hvort stög og hælar væru nú ekki öll á sínum stað. Ekkert athugavert var að sjá við tjaldið svo að ég gat skriðið aftur ofan í pokan og sofnað áhyggjulaus.
Á mánudagsmorgni var vaknað snemma (í alvöru að þessu sinni ) og ákveðið að nú skyldi taka á honum stóra sínum, því ekki voru bara 85 km framundan, heldur þurfti ég að ná flugi til Reykjavíkur kl. 20.25. Sem betur fer þá var stærsti hluti leiðarinnar niður á við í þetta sinn og stór hluti Eyjafjarðarins malbikaður. Eftir síðasta spottan upp á við þá byrjaði að rigna. Á næstu 2 km eftir það var 600 metra lækkun og því mjöööööööög brattur kafli. Bremsuklossarnir voru nýttir til hins ýtrasta og regnstakkarnir líka. Eyjafjörðurinn er mjög langur og það tók sinn tíma að komast í gegnum hann. Þegar um 20 km vantaði í Akureyri sá ég fram á að ef ég gæfi ekki hressilega í gæti ég horft á eftir fluginu mínu og því ákvað ég að sprengja mig og leyfa Hlyn og Hönnu að klára spottan á þæginlegri hraða, enda bara ég sem þurfti að ná flugi. Andrés, pabbi Hönnu, sótti tjaldið af hjólinu mínu þegar mig vantaði um 14 km í flugvöllinn. Síðan var hjólað eins og skrattinn væri á hælunum og náði ég flugvellinum með góðum tíma, eða 20 mín. fyrir síðustu innritun. Þar henti ég mér inn á fatlaðraklósettið, enda orðin örmagna, reif utan af mér blautu klæðin og fann mér eitthvað þurrt ofan í töskunum. Svo tróð ég öllu blauta klabbinu aftur ofan í töskurnar og afhenti þær hjá innrituninni. Í biðsalnum gæddi ég mér svo á dýrustu soðbrauðum með hangiketi sem ég á ævi minni hef séð, en ég var ekki búin að éta í um 5 klst. og því alveg sama um kostnaðinn. Loksins komst ég inn í vélina og sofnaði á öxlinni á einhverju útlensku gamalmenni sem deildi sætaröð með mér. Þegar ég kom loksins á Reykjarvíkurflugvöll tók móðir mín á móti mér og hélt ég væri svo örmagna að hún bauðst til að bera mig út í bíl (ekkert smá góður þessi). Biðu þar mín heitar pizzur og rjúkandi gosdrykkur. Loks komst ég í hlýja og notalega rúmið mitt og svaf vært alla nóttina :D

Nú koma nokkrar töluupplýsingar, kannski ekki alveg 100% en vonandi get ég bætt aðeins úr því á næstunni:

hjólaðir kílómetrar: 270 km
Tími á ferð: 40 klst.
Samanlögð hækkun: 3000 m
meðalhraði: 10 km/klst
(katrín)